ημερολόγιο
Business News - Το βήμα των επιχειρήσεων.
Στείλτε μας τα νέα σας στο info@newsplus.gr
main menu

Όλα όσα μου έταξες

Δε με υποχρέωσε κανείς να σε ψάξω….κι όμως ένιωσα την ανάγκη. Δε σου είπε κανείς ότι υπάρχω….κι όμως με έφερες μπροστά σου. Δε σε γνώριζα και ούτε ήθελα να σε γνωρίσω….κι όμως χάρηκα πολύ που έκανα λάθος. Ήσουν σίγουρος πως δεν είχες χώρο για μένα….κι όμως χάρηκες πολύ που έκανες λάθος.

 

Και μετά με έβλεπες συχνά να απομακρύνομαι, να χάνομαι ξαφνικά, χωρίς λόγο και αιτία. Κάποιες φορές προσπάθησες να με ακολουθήσεις. Τις περισσότερες όχι. Ίσως γιατί ήξερες ότι αργά ή γρήγορα θα γυρίσω. Και όντως γυρνούσα, άλλοτε σύντομα, άλλοτε με χαρακτηριστική καθυστέρηση. Και δε χτυπούσα το κουδούνι σου, απλά άνοιγα την πόρτα. Και σε έβρισκα εκεί, στο ίδιο σημείο που σε είχα αφήσει. Με τη διαφορά ότι είχες πολλά να μου πεις….κι εγώ το ίδιο. Ίσως για αυτό να ήθελες να εξαφανίζομαι. Και δεν έδειχνες έκπληξη, τίποτα δεν πρόδιδε χρονικό κενό και απουσία. Και όλα ξεκινούσαν από εκεί που είχαν σταματήσει.

 

 

fem

 

 

Και μετά σε άκουγα να διαφωνείς για τα πάντα, για το άσπρο, για το μαύρο, για το σήμερα, για το αύριο, γι αυτό που είναι, γι αυτό που δεν είναι. Και δε σταματούσες μέχρι να βρεις το δίκιο σου. Και λάτρευα να μη σταματάω μέχρι να βρω το δίκιο μου. Κι έτσι καταφέρναμε και ξεχειλώναμε το χρόνο, και γεμίζαμε τις ώρες και τις μέρες, και σπρώχναμε τη στιγμή μέχρι εκεί που δεν πήγαινε άλλο, και απολαμβάναμε την ένταση, και γινόμασταν άγνωστοι για λίγο, και η αιωνιότητα ήταν γεγονός.

 

Και μέρα με τη μέρα διαπίστωνα πόσο διαφορετικοί ήμασταν. Πόσο διαφορετικά τα βλέμματά μας, πόσο διαφορετικές οι φωνές μας, πόσο διαφορετικό το περπάτημά μας, πόσο διαφορετικός ο αέρας μας, τα θέλω μας, το είναι μας. Και μέρα με τη μέρα διαπίστωνα πως αυτή η διαφορετικότητα σε έκανε να χωράς τέλεια μέσα στα άπειρα κενά μου, μικρά ή μεγάλα. Και μέρα με τη μέρα διαπίστωνα ότι το άλλο μου εγώ έμοιαζε τόσο πολύ σε αυτό το διαφορετικό που μου έδειχνες. Και μέρα με τη μέρα, όλο και περισσότερο, ένιωθα ότι δε χρειαζόμουνα την πλήρωση, μου αρκούσε η συμπλήρωση.

 

 

friendship-grey-children-image-31000

 

 

Θυμάμαι που ήμουν νέος σαν και σένα, ανώριμος, χλιαρός, επιπόλαιος. Που είχαμε να αντιμετωπίσουμε τη σοβαρότητα των άλλων, τις συμβουλές των άλλων, την καθοδήγηση των άλλων. Και το κάναμε χωρίς καμία σοβαρότητα. Που γελούσα όταν σκόνταφτες, που ήθελα να γελάς όταν σκόνταφτα. Που δοκίμασα το πρώτο φαγητό που ετοίμασες και το πέταξα στα σκουπίδια μπροστά σου. Που σου τηλεφώνησα μέσα στη νύχτα και αφού με έβρισες έτρεξες αμέσως κοντά μου. Που ήθελα να βαριέμαι μαζί σου περισσότερο από οτιδήποτε άλλο. Που μια ζωή σου χρωστάω δανεικά και μια ζωή θα μου χρωστάς κι εσύ. Που σε ρωτούσα να μου θυμίσεις πράγματα και που πάντα πίστευα ότι κάτι ήξερες καλύτερα. Που με έπαιρνες τηλέφωνο χωρίς να υπάρχει λόγος και στην πορεία οι λόγοι γίνονταν αμέτρητοι.

 

Θυμάμαι που μου ζητούσες να μιλάμε για όλα αυτά τα περασμένα. Θυμάμαι που σε υποχρέωνα να έχεις αναμνήσεις. Θυμάμαι επίσης ότι δε γινόμασταν νοσταλγικοί, απλά ρίχναμε μια ματιά πίσω από το θολό τζάμι σε όλα αυτά που πρέπει να ξεπεράσουμε έτσι ώστε η βόλτα μας να συνεχίζεται πιο έντονη, πιο απρόσμενη και πιο μαγική.

 

 

rp-carnegie-hall

 

 

Κάποτε μου είπες το όνομά σου…δεν το συγκράτησα, το όνομα «φίλος» που σου είχα χαρίσει ήταν παραπάνω από αρκετό. Με ρώτησες το δικό μου….νομίζω δεν απάντησα, το όνομα «φίλος» που μου είχες χαρίσει ήταν παραπάνω από αρκετό.

 

Και τώρα, από εσένα άνθρωπε χωρίς όνομα που κρατάς το μυστικό της ζωής μου, τούτο μονάχα ζητώ. Τώρα που σιγά σιγά γινόμαστε οι άλλοι, που προδίδουμε τους αμούστακους όρκους μας, που αλλάζουμε στρατόπεδο, μην περιμένεις να χαθώ για να με ξαναβρείς. Μην περιμένεις να σκορπίσω και να ξαναγεννηθώ. Δεν έχω τη φήμη του φτερωτού φοίνικα και οι στάχτες μου σου είναι άχρηστες. Ότι έχω να σου δώσω είναι αυτό που μπορείς να δεις, να ακούσεις, να αγγίξεις, να μυρίσεις. Μείνε δίπλα μου όπως και τότε μέσα από λάσπες, σκόνες, γρατζουνιές και τρανταχτά γέλια. Περπάτησε τώρα δίπλα μου, τώρα που το βήμα μας συνεχίζει να είναι διαφορετικό αλλά οι ανάσες μας σιγά σιγά μοιάζουν.

 

 

Διογένης



07.08.13|11:57 - AK

Διαμάντι!

09.08.13|21:08 - Αντιογόνη Λ.

Απολαυστικό Διογένη! Μακάρι να έγραφες πιο συχνά!

10.08.13|08:59 - Διογένης

Ευχαριστώ ρε παιδιά να είστε καλά για τα όμορφα λόγια....θα κάνω ό,τι μπορώ Αντιγόνη!

10.08.13|20:53 - Α. Σ.

Άψογο!!!!!


Αφήστε το δικό σας σχόλιο....

Όνομα χρήστη:
email:
Σχόλιο:
Listing Options